نگاهی به تمدن چشمه علی و بررسی جایگاه آن در فلات مرکزی :

 

 

 

تمدن چشمه علی یکی از برجسته ترین دوران های فرهنگی پیش

 

 

از تاریخ ایران در محدوده ی فلات مرکزی  به حساب می آید.

 

 

فرهنگ چشمه علی در پایان عصر نوسنگی در فلات مرکزی ظهور کرد و

 

 

توانست حتی از این منطقه فرا تر رفته و تا جنوب ترکمنستان امروزی

 

 

نفوذ خود را به اثبات رساند. این تمدن مصادف با عصر کالکولیتیک انتقالی

 

 

و در محدوده ی زمانی بین ۵۳۰۰ تا ۴۳۰۰ قبل از میلاد بوده است.

 

 

این تمدن در طی یک روند تدریجی از فرهنگ ما قبل خود ، یعنی تمدن

 

 

سیلک جدا شد و توانست بخش اعظم فلات مرکزی را زیر نفوذ خود درآورد.

 

 

مهمترین شاخصه ی این دوره ، سفال های مخصوص آن است به طوریکه

 

 

می توان تمدن چشمه علی را تمدنی با سفال قرمز خاص خودش نامید.

 

 

مهمترین ویژگی این دوره نیز ، همگونی سفال هایش در یک گستره ی

 

 

جغرافیایی نسبتا وسیع است. این سفال ها ی قرمز رنگ ( که عمدتا

 

 

مربوط به هزاره پنجم پیش از میلاد هستند ) ، سفال هایی دست ساز

 

 

هستند که حرارت کوره در پخت آنها نسبتا کنترل شده بوده است و این

 

 

به بهبود کیفیت سفال ها انجامیده است. اما مهمترین ویژگی این سفالها

 

 

نه در ساخت آنها ، بلکه در تزئینات آنها است.  در تزئین این سفال ها شاهد

 

 

افزایش بی سابقه در استفاده از نقوش حیوانات ، به صورت ردیف های افقی

 

 

و تکراری هستیم. این نقوش شامل حیوانات چهار پا ، شاخداران  و پرندگان

 

 

است . اطراف این نقوش از خطوط منحنی واری استفاده می شده که

 

 

هماهنگ با شکل ظرف بوده است.

 

 

 

 

 

 

مردم عهد تمدن چشمه علی خانه های خود را با خشت خام و مستطیل

 

 

شکل بنا می کردند و مانند دوره ی ماقبل خود ( = تمدن سیلک ) مردگان

 

 

خود را در کف منازل دفن می کرده اند .

 

 

محوطه های شاخص معرف این دوران ، سیلک II ، تپه چشمه علی و

 

 

تپه اسماعیل آباد در ساوجبلاغ کرج هستند.

 

 

نوشته شده در ساعت توسط سجاد| |